"Niemieckie roszczenia do hegemonii stanowiły jeszcze większe niebezpieczeństwo dla Francji, która znów ze swej strony starała się odzyskać Alzację i Lotaryngię, odebrać Niemcom węglowe zagłębie Saary oraz, w miarę możliwości, część nadreń-skiego rejonu przemysłowego. Podobnie jak Anglia, Francja także pragnęła zagarnąć kolonialne posiadłości Niemiec.
Bardzo ważne znaczenie miały sprzeczności rosyjsko-niemieckie i ro-syjsko-austriackie, zaostrzone przez ekspansję imperializmu niemieckiego w krajach Bliskiego Wschodu. Carat dążył do uwolnienia się od rywala i zajęcia tam pozycji panującej. Konstantynopol i cieśniny były wciąż jabłkiem niezgody.
Wszystkie bez wyjątku państwa imperialistyczne prowadziły polityką agresji. Do wojny w 1914 r. doprowadzili imperialiści wszystkich krajów, lecz szczególnie aktywnie parł do wojny imperializm niemiecki, który czuł się „pokrzywdzony" i najbardziej zdecydowanie prowadził przygotowania do wojny o nowy podział świata. Imperializm niemiecki wywołał ją wcześniej, zanim państwa ententy zdążyły się odpowiednio przygotować do rozpętania działań wojennych.
"
Tekst zaczerpnięty z "Historia dyplomacji 1871-1914" wyd. Książka i Wiedza; rok 1972