"Natychmiast po wybuchu pierwszej wojny światowej dyplomacja wszystkich państw walczących zajęła się wybielaniem własnego rządu w opinii publicznej. W seriach „kolorowych" ksiąg dyplomaci wszystkich krajów starali się przekonać masy, że ich rządy prowadzą wojnę obronną. W sukurs dyplomatom przyszli od razu przywódcy II Międzynarodówki.
Gdy parlamenty podejmowały w 1914 r. uchwały o kredytach wojennych, posłowie partii socjalistycznych w przeważającej większości głosowali za kredytami wojennymi. Socjaliści krajów ententy starali się przedstawić wojnę zaborczą jako wojnę z imperializmem pruskim, oszukiwali lud twierdząc, że alianci walczą „o tryumf demokracji". Nie pozostawali za nimi w tyle również socjaldemokraci niemieccy, usiłując przedstawić grabieżczą wojnę o nowy podział świata jako wojnę przeciwko caratowi rosyjskiemu i usprawiedliwić reakcyjny rząd kajzerow-ski, zdejmując z niego odpowiedzialność za światową rzeź.
"
Tekst zaczerpnięty z "Historia dyplomacji 1871-1914" wyd. Książka i Wiedza; rok 1972