Za towary przywiezione w granice tej strefy nie pobierano żadnych ceł — ani importowych, ani tranzytowych. Wszyscy cudzoziemcy korzystali z tych samych praw co „miejscowi mieszkańcy" w dziedzinie nabywania własności, działalności przemysłowej itd.
Wszyscy sygnatariusze Aktu zobowiązywali się ,,szanować neutralność" terytoriów stanowiących według układu strefę swobodnego handlu. Ustanowiona została wolność żeglugi po rzece Kongo i jej dopływach dla statków handlowych wszystkich narodów na zasadzie „całkowitej równości". W celu zapewnienia wykonania tych postanowień przewidziano utworzenie międzynarodowej komisji, złożonej z przedstawicieli wszystkich państw, które podpisały Akt, tj. wszystkich wielkich mocarstw Europy, Stanów Zjednoczonych Ameryki i kilku małych państw. „Całkowicie swobodna" miała być także żegluga po rzece Niger i jej dopływach. Jednakże w odróżnieniu od Konga stosowanie tych zasad na rzece Niger zlecono na żądanie Anglii i Francji nie komisji międzynarodowej, lecz obu tym mocarstwom — każdemu w granicach jego posiadłości.
"
Tekst zaczerpnięty z "Historia dyplomacji 1871-1914" wyd. Książka i Wiedza; rok 1972