Wszystkie trzy państwa przyrzekały sobie również wzajemnie życzliwą neutralność w wypadku wojny z innymi wielkimi mocarstwami, z wyjątkiem Francji, oraz pomoc wojskową, gdyby jedno z nich zostało zaatakowane jednocześnie przez dwa wielkie mocarstwa. Punkt ten oznaczał przede wszystkim gwarancję dla Austrii.
Włochy przyrzekały w ten sposób neutralność na wypadek wojny austriacko-rosyjskiej. Układ z maja 1882 r. istniał równolegle z austriacko-niemieckim sojuszem z 1879 r., wymierzonym przeciw Rosji, oraz z porozumieniem trzech cesarzy z 1881 r. W całokształcie tworzyły one system przymierzy, w którego centrum znajdowały się Niemcy. Co się tyczy Włoch, to udział ich w antyfrancuskim bloku wojennym miał również głębszą przyczynę niż rywalizacja o Tunezję lub obawa przed rewolucją czy pretensje Watykanu. Przyczyną taką było dążenie młodej burżuazji przemysłowej, rosnącej szybko w północnej części kraju, do uwolnienia się od przewagi kapitału francuskiego na rynku włoskim.
"
Tekst zaczerpnięty z "Historia dyplomacji 1871-1914" wyd. Książka i Wiedza; rok 1972